"اما من درخت نیستم . تو نمی توانی روی شانه ی من آشیانه بسازی"

پرنده گفت:

"من فرق درخت ها و آدم ها را خوب می دانم .اما گاهی پرنده ها و آدم ها را

اشتباه می گیرم "

انسان خندیدو به نظرش این خنده دار ترین اشتباه ممکن بود

پرنده گفت :

"راستی چرا پر زدن را کنار گذاشتی ؟ "

انسان منظور پرنده را نفهمید اما باز هم خندید

پرنده گفت:

" نمی دانی توی آسمان چقدر جای تو خالی ست"

انسان دیگر نخندید انگار ته ته خاطراتش چیزی را به یاد آورد چیزی که نمیدانست

چیست شاید یک آبی دور یک اوج دوست داشتنی !!

پرنده گفت:

"غیر از تو پرنده های دیگری را هم می شناسم که پر  زدن یادشان رفته درست است

که پرواز برای یک پرنده ضرورت است  اما اگر تمرین نکند فراموش می شود "

پرنده این را گفت و پر زد انسان رد پرنده را دنبال کرد تا اینکه چشمش به یک آبی بزرگ

 افتاد و به یاد آورد روزی نام این آبی  بزرگ بالای سرش آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی

توی دلش موج زد ....

آن وقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت :

"یادت می آید تو را با دو بال و دو پا آفریدم ؟ زمین و آسمان برای تو بود اما تو آسمان

را ندیدی . راستی عزیزم بال هایت را کجا  جا گذاشتی ؟"

انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس کرد

آن وقت  رو به خدا کرد و ...گریست

                                                                                 عرفان نظر آهاری

می شود اشک ها را در صدف جای نهاد

دری کرد

و آنگاه ...

سر هر کوی و برزن رفت     فریاد زد :

گوهری دارم من   

گوهری بی همتاست

خون بی رنگ دل است !

که شکیبایی من ارج و قدرش داده

می فرو شم آن را به همه تنهایان 

.........

و سپس می گویم :

که من اکنون شاد م

                         خوشبختم.......!

(خانه ی سیارشان)به این جا و آنجا می برند  .

با خود فکر می کنم

   ای کاش آدمی می توانست وطنش را با خود هر جا ببرد.

                                                         هر کجا که دلش خواست......!!!!

اما من مخالفتم رو فقط با کلامم نشون نمیدم

با عمل (آپ کردن وبلاگ) ادامه ی حیات وبلاگ رو  با اختیار یک سیزدهم اعلام میکنم !!

این کار را هم بی خود انجام نمیدم سکوت وبلاگ اعصاب همه رو به هم ریخته.

استارت کار را هم با نام حسین میزنم مردی که هدفی والا داشت شاید همه مون کمی

 به خودمون رجوع کنیم

      ما هم یه زمانی اهدافی داشتیم  ...یادتونه.....!

          **********************************

                                     در انتخاب خطر استخاره ممنوع است

                                    کلام هیچ که حتی اشاره ممنوع است

                                     نوشته اند به طومار جاده با خون

                                    برای مرد عبور از کناره ممنوع است

                                    نپیچ دور بدن ها ی گشتگان مهتاب

                                   جهان برای تن پاره پاره ممنوع است

                                   تمام ماحصل نهضت حسین این است

                                   که نام مرد به هر سنگواره ممنوع است

                                  نبینم ای غزل سرخ که بی طرف باشی

                                  صریح باش که دگر استعاره ممنوع است

                                   شهادت  آمد  و  ۷۲  تن  گفتند .....

           در انتخاب خطر استخاره ممنوع است

                       کدام طایفه را بیشتر دوست داری؟

گفت دلالان را ...!!

گفتند چرا ؟

گفت:

از بهر آنکه من به سخن دروغ ، از ایشان خرسند بودم

ایشان سوگند دروغ نیز بر آن افزودند

                                                                      عبید زاکانی

کسی ما را نمی پرسد

کسی تنهایی ما را نمی گرید

دلم در حسرت یک دست                     دلم در حسرت یک دوست

دلم در حسرت یک بی ریای مهربان مانده است

کدامین یار مار را می برد تا انتهای باغ بارانی

کدامین آشنا آیا به جشن چلچراغ عشق دعوت می کند  ما را

و اما با تو ام

ای آنکه بی من مثل من تنهای تنهایی

تو که حتی شبی را هم به خواب من نمی آیی

تو حتی در روز های تلخ نامردی            نگاهت......

التیام دست هایت را دریغ از ما نمی کردی

من امشب از تمام خاطراتم با تو خواهم گفت

              من امشب با تمام کودکی هایم برایت اشک خواهم ریخت

من امشب دفتر تقویم عمرم را

به دست عاصی دریای نا آرام خواهم داد

همان دریا که می گفتی تو را در من تجلی میکند

همان دریا که بغض شکوه هایم در گلوی  موج خیزش زخم بر می داشت

و اما با توام

            ای مثل من

                          تنهای تنها

دلشوره های فاطمه تعبیر می شود

آن سفره ای که هیچ زمان رنگ و بو نداشت

دعوت به کاسه های پر از شیر می شود

در انتظار عابر این کوچه های تنگ

باور کنید پنجره هم پیر می شود

چون حجم غم بزرگ تر از بی نهایت است

یکباره بغض چاه گلوگیر می شود

گویا دوباره فکر یتیمان شهر نیست

                                فرقی که باز تشنه ی شمشیر می شود

                                        یا علی

وب لاگ امیر*** http://tahmandeha.blogfa.com/

.......: یاد گرفته ام وقتی به هیچ طریقی قادر  نیستم به کسی کمک کنم

برایش دعا کنم

و یادم نیست آن دختر کجایی بود

دلش مانند من از آیه های قهر می لرزید

حواسش پیش فردا بود

دیر و تلخ می خندید

نمی دانم

ولی در خاطراتم هست کوچک بود

لب پاشویه ها مستانه می رقصید

به جز تاریکی و تنهایی از چیزی نمی ترسید

خدا را در میان اولین سطر تمام قصه ها می دید

و در اخم پدر گاهی گمش می کرد

میان مردمی که چون عروسک های چوبی راه می رفتند

گرفتاری و درد زندگی مغلوبشان می کرد

دلش پیش عروسک های پشت شیشه جا می ماند

تمام روز مانند فرشته با ل و پر می زد

نمی دانم

و یادم نیست آن دختر کجایی بود

و هرگز آرزو می کرد روزی جای  من باشد

ولی من گاه در تنهایی و اندوه فردایم

                                      دلم می خواهد او باشم   !!

زندگی فاصله ی آمدن و رفتن ماست

رود دنیا جاری است

زندگی آب تنی کردن در این رود است

وقت رفتن به همان عریانی که به هنگام ورود آمده ایم

دست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد... هیچ !!؟؟

زندگی درک همین اکنون است

زندگی شوق رسیدن به همان فردایی است که نخواهد آمد

تو نه در دیروزی و نه در فردایی

ظرف امروز پر از بودن توست

شاید این خنده که امروز دریغش کردی

آخرین  فرصت همراهی با امید است

زندگی پنجره ای باز به دنیای وجود

تا که این پنجره با ماست جهانی با ماست

آسمان. نور. خدا. عشق. سعادت با ماست

در نبندیم به نور در نبندیم به آرامش پر مهر نسیم

پرده از ساحت دل بر گیریم

رو به این پنجره با شوق سلامی بکنیم

زندگی زمزمه  ی پاک حیات است میان دو سکوت

زندگی خاطره ی آمدن و رفتن ماست

تا از بهای واقعی لحظه هایمان ....سر در بیاوریم

یک عمر لازم است

تا یادمان بماند از این کوچه های تنگ

از راه پر خطر و پیچ زندگی

با دقت و صمیمی و آهسته بگذریم

                                یک عمر لازم است

                                                تا زندگی کنیم....

یعنی شوق

شوق و امید به این اصل که فردا شاید

بهترین روز همه عمر من و تو باشد

دل ما عاطفه باران شود از لطف کسی

آنکه دل منتظرش مانده دگر برگردد

روز ها مملو شادی و شب های قشنگ پر تقدس گردد...

                   شادمانی در تک تک لحظه هایتان جاری باد.