با ترانه؟ نه با خاطره... با خاطرات فراوان

لحظه لحظه با گذشته...زندگی در جریانه و وقتی گذشته میشه باید بهش فکر کرد...

زندگی کرد با یاد روزهایی که میامد باران با ترانه!!!! 

یعنی ممکنه بازم باران بیاد؟؟؟

انقدر احساسم زیبا بود که وقتی یادت می افتم گریه ام می گیره....

من اینجا تنهایه تنها کجای زمان ایستادم؟؟؟

زندگی هم منودوست داره

چون من انتخاب شدم که زنده باشم

ولی

 چرا هیچکس بودنم یادش نمیاد؟

کسا ییکه همیشه به بودنشون فکر میکنم!!!!

 تو چون کوه یخی

*این ماله من نیست

*مرسی یاسین جان

منظوری نداشتم که ,همش اتفاقی شد, حواسم نبود, شوخی کردم ,حالا چرا اینجوری اخم کردی دلم میگیره...بخند دیگه...

من حواسم نبود که پنجره رو بستم ,اما باد بهش بر خورد و دیگه سراغم نیومد...

من حواسم نبود که گل کندم ,اما اون قهر کرد وپژمرد...

من حواسم نبود که به گنجشکا سنگ زدم ,اما اونا جدی گرفتن و رفتن...

من حواسم نبود که عینک داشتم و خورشید و ندیدم, اما حالا اون همش میره پشت ابر...

من حواسم نبود که رو میز نشستم, اما شیشش دردش گرفت و شکست...

من حواسم نبود که به گلدونا اب ندادم, اما اونا عصبانی شدن ,خشک شدن و گلها رو کشتن...

من حواسم نبود که گناه کردم...

 حالا تو میخوای منو ببری جهنم؟؟؟...

اگه میخوای ببری  ببر اما بخند

...

....

وای حواسم نبود که اینارو رو دیوار نوشتم, فکر کنم انقدر ناراحت میشه که به مامانم میگه !!!...

سلام خدای من, میشنوی؟...میدونم گوش میدی ,تو فقط گوش میدی بعضی وقتاهم باهام حرف می زنی و خیلی چیزا هم یادم میدی...

تو بهم یاد دادی هیچوقت پیش مامان نرم چون حوصلمو نداره تو بهم یاد دادی هیچوقت با بابا حرف نزنم چون خستست تو بهم یاد دادی هیچوقت دلم واسه فامیل تنگ نشه چون اونا خونه هاشون دوره تو بهم یاد دادی با کسی دوست نشم چون اولین دوست زندگیم فاطمه همیشه موهامو میکشید تو بهم یاد دادی با معلم ها حرف نزنم چون از بچه های وراج خوششون نمیاد تو بهم یاد دادی شبها پتو رو رو سرم بکشم چون همیشه از تنهایی میترسیدم تو بهم یاد دادی اگه جمعه غروب دلم گرفت چیزی نگم چون دعوام میکنن میگن پر توقعی تو بهم یاد دادی مامانه عروسکهام باشم باهاشون حرف بزنم زندگیم باشن اولیش یادته؟ جانت که اومد تو زندگیم همه چیز عوض شد چون باهاش حرف می زدم ولی اونم مثل تو فقط گوش میده تو بهم یاد دادی نرم بیرون با بچه های دیگه بازی کنم تو بهم یاد دادی همیشه از پنجره بقیه رو نگاه کنم تو بهم یاد دادی گریه کنم تو بهم یاد دادی برگهارو نکنم تو بهم یاد دادی حق ندارم کسی رو دوست داشته باشم تو بهم یاد دادی وقتی گریه میکنم نذارم مامان ببینه چون دعوام میکنه تو بهم یاد دادی واست نامه بنویسم...هر شب ...

ولی خیلی چیزهارو به من یاد ندادی...یادم ندادی چجوری بیام پیشت یادم ندادی اگه کسی همه زندگیم شد و نموند چیکار کنم ,تو بهم یاد ندادی بمیرم...

ولی هیچوقت ازت نپرسیدم تو هم دوستم داری یا نه؟ حالا می خوام بدونم می خوام بدونم بگو همین حالا...اگه دوستم داری بذار بیام پیشت خواهش میکنم تاحالا کسی رو ندیدم که مهربون باشه کسی رو ندیدم که دوستم داشته باشه...من فکر میکنم تو مهربونی یه کاری کن بیام پیشت دیگه نمی خوام مونا باشم می خوام ازاد باشم می خوام, اره می خوام...

حالا یه ارزو دارم فقط یکی ...می خوام دیگه ارزو نداشته باشم میخوام پیش تو باشم اینجا نه اونجا پیش خودت هرجا که هستی ...نگو همه جایی ,من همه جا رو دنبالت گشتم ...اینو میدم همه بخونن تا مجبور شی منو ببری دیگه برات نامه نمینویسم تا وقتی که بیام پیشت همه چیزو برات بگم, مثل بقیه بهم نگی برو ها وایسا گوش بده ...من خیلی بی پناهم کمکم کن.

از سر خیابون تا ته کوچه های این اطراف پر از درخته, یه جور درخت که یه شاخه نازک داره که همیشه روش بیشتر از بیست تا برگ کوچیکه تو اتاقم پر از این شاخه هاست اولین باری که یکیشونو کندم میخواستم فال بگیرم, دلم نیومد برگهای کوچیکش رو از شاخه جدا کنم با دست شمردمشون...

التماسش کردم گریه کردم قسمش دادم, ازش خواستم نره از اون که نه ,از خدا

اخرین شبی که اینجا بود ازش خواستم واسم یه شاخه از درخت بکنه, قول داد بازم بیاد و رفت...

من موندم و دیروز, من موندم و خاطره, من موندم و برگا...

گفت: ببین, ما هردومون باید به درسهامون برسیم حتما حالا تو راحتتر میتونی تحمل کنی که خداحافظی کنیم برای همیشه...

در اتاق رو محکم به هم کوبیدم و... اره بازم دارم گریه میکنم... من ضعیف بودم... ولی خدا که اینو می دونست... چرا کمکم نکرد؟ دیگه نمی خوام , دیگه این زندگی رو نمی خوام .

پا شدم و تو اتاق شروع کردم به راه رفتن, احساس سبکی می کردم...

لبه تخت نشستم, ترسیده بودم

صدا بلندتر شد, رفتم در اتاق رو باز کردم که...

اینجا هیچکس نبود, من بودم و من که منی نبود

جلو رفتم, هرچی نزدیکتر می شدم صدا هم بیشتر میشد , به دستام نگاه کردم سفید...سفید بود انگار که هیچ خونی توی بدنم نبود, یا شاید هم واقعا نبود...

باز برگشتم و با در ور رفتم ولی من نمی تونستم دستگیره رو بگیرم می دونستم دارم گریه میکنم ولی اشکی از چشمام نمی اومد , فریاد زدم "من مردددددددددم؟ "

صدا بیشتر شد احساس کردم چیزی داره به طرفم می اد چشمامو بستم که نبینمش, دستمو گرفت چشمامو باز کردم خیس خیس بودن...

از اون شب بود که فهمیدم من زندگی رو دوست دارم ...