خيلي دوسش داشت.
دوست داشت زير تموم درد دلاي شبونش کمر خم کنه ولي اون شاد باشه،
اون مث هميشه پر تحرک و اکتيو و خلاق و پر نور بمونه.
فقط يه چيز ميخواست:ميخواست مث هميشه باهاش مهربون بمونه،فقط همين.
دوست داشت همه،اين رابطه رو حس کنن،
ببينن که دوست داشتن حتما نبايد منجر به يه رابطه ي قراردادي بشه،
ببينن که انسان ،آزاده که هر کسي رو هر چقدر که ميخواد دوست داشته باشه،حتي بيشتر ازوني که بايد باهاش زندگي کنه!
دوست داشت تموم بندها پاره بشه
دوست داشت کسي جولوي اونو نگيره
دوست داشت کسي بهش خرده نگيره
دوست داشت کسي ازش ايراد نگيره
دوست داشت آزاد باشه
دوست داشت مجبور نباشه بخاطر احساسش گاهي دروغ بگه،اوني که تا ميتونست سعي ميکرد دروغ نگه
دوست داشت مجبور نباشه کاراشو يواشکي بکنه،که نکنه بقيه فکر بد بکنن!!!
ولي...
...
...
اما با تموم اينا حتي الان که فکر ميکنه اون ازش فاصله گرفته،بازم دوسش داره ،قد يه دنيا

چه شبی ست امشب! چه بوی آشنایی دارد! حس می کنم سبک شده ام. آنقدر سبک که می توانم به پرواز درآیم!...بال می زنم، اوج می گیرم..دوردست ها گویی کسی مرا صدا می زند:

دختر کوچولو برای هزارمین بار مقعنه سفید تور دوزی شده ، و یونیفرم سرمه ای اش را می پوشد. کیف کوچک قرمز رنگش را روی دوش می اندازد و در حالی که چشمهایش از شادی و غرور برق می زند، خود را در آینه برانداز می کند.

بعد آن کتابی که روی جلدش عکس یک  گل کشیده شده را بر می دارد و سعی می کند ادای پدر بزرگ،وقتی که در کتابهایش غرق می شود را دربیاورد!...می داند آن یک شاخه گل یعنی اینکه به کلاس اول  می رود؛ این را مادر به او گفته بود. و او چه ذوقی کرده است از اینکه می تواند کتابهایش را خودش بخواند، داستانهایش را به جای  نقاشی کردن بنویسد، و با مهرناز معلم بازی کند. چشمهایش آن شب چه برقی می زدند. زیر لب مصرع آخر آن شعری که تازه یاد گرفته بود را زمزمه می کرد: " باز آمد بوی ماه مهر" نفس عمیقی می کشد: به به! چه بوی خوبی می دهد این ماه مهر!

دخترک کمی قد کشیده. این بار اما با چادری سفیدرنگ که بالای آن دو گل صورتی زیبا دوخته شده کنار آینه ایستاده و نماز می خواند. اما نه رو به قبله، رو به آینه! حس می کند بزرگ شده است، آخر امسال می خواهند برایش جشن تکلیف بگیرند. چشمهایش هنوز هم برق می زنند. زیر لب زمزمه می کند:" باز آمد بوی ماه مهر" نفس عمیقی می کشد: به به! چه بوی خوبی می دهد این ماه مهر!

دخترک حسابی قد کشیده، امسال کتابهایش را خودش جلد می کند، چون دیگر بچه نیست..هر چه باشد حالا او دیگر به راهنمایی می رود..شوخی که نیست!!! این فکر را بارها از ذهن می گذراند و چه ذوقی می کند از مرور کردن آن! چشمهایش هنوز هم برق می زنند. زیر لب زمزمه می کند:" باز آمد بوی ماه مهر" نفس عمیقی می کشد: به به! چه بوی خوبی می دهد این ماه مهر!

دخترک دیگر آنقدرها هم کوچک نیست. روی تختش دراز کشیده و نقشه هایش را برای سال تحصیلی جدید می شمارد...چه قدر کار دارد برای انجام دادن و چه حس خوبی پیدا می کند از اینکه سرش حسابی شلوغ است. بی صبرانه منتظر شروع مدرسه هاست! او امسال دبیرستانی می شود! چشمهایش هنوز هم برق می زنند! زیر لب زمزمه می کند:" باز آمد بوی ماه مهر" نفس عمیقی می کشد: به به! چه بوی خوبی می دهد این ماه مهر!

دخترک نزدیک تر می شود...خسته و نا امید پشت میزش نشسته و در دفتر خاطراتش چیزکی می نویسد:

             "  امسال همه چیز چه قدر بی رنگ است. چه قدر تکراری و بدون هیجان! 

               خوب می دانم امسال دیگر حتی مهرماه هم بویی نخواهد داشت!..."

خودکار را به گوشه ای پرت می کند. دفتر را  می بندد . نفسی عمیق می کشد:  چه هوای متعفنی! چه بوی بدی می دهد!

.......

دیگر دختر کوچک را نمی بینم! اما مونایی را می بینم که تشتی آب جلوی خودش گذاشته و تمام نوشته های آن روزش را داخل آب خوب می شوید...آنقدر که کاغذها دوباره سفید شوند!مثل همیشه شستن نوشته هایی که دوستشان ندارد را به سوزاندنشان ترجیح می دهد!!!

فردا اول مهر است. زیر لب زمزمه می کند:" باز آمد بوی ماه مهر" نفس عمیقی می کشد و این بار فریاد می زند:به به! چه بوی خوبی می دهد این ماه مهر!

او دیگر خوب می داند که تا وقتی که پشت میز و صندلی و نیمکت می نشیند، 60 ساله هم که باشد..باز هم  بوی ماه مهر را خوب می شناسد...و چه بویی دارد این ماه مهر! بوی  مهربانی می دهد...بوی تازه شدن ..بوی دوست داشتن...بوی عشق می دهد ماه مهر!

بوکن!...تو هم عطرش را حس می کنی؟!

ــ نگهبان پارک پیداش کرده ، میگه اول فکر کرده خوابیده ولی...

ــ حالا چرا اینجوری نشسته...

حالا نیمکت برای همیشه در سایه فرو رفته...ما نیز...و این لحظه تا همیشه به طول خواهد انجامید...همان طور که می خواستیم...

سپیده دمان اما ، دیگر چگونه می توان حس کرد؟

          می خواهم درباره شکوه وصف ناپذیر زندگی در یک ظهر جمعه بنویسم. چیزی که درست همین الان مرا تسخیر کرده است. آه!! زندگی... واقعآ باور کردنی نیست. ظهر جمعه خارق العاده ای است. همه چیز خوب تر از آن است که فکر می کردم. دیشب از درد به خودم می پیچیدم و خوابم نمی برد. دچار یاس شده بودم. یاس از زندگی و خودم و آدم ها و همه چیز. چقدر وقتی که خسته ام همه بدی ها و زشتی های زندگی یادم می آید. بگذریم. مهم این است که الان هیچ دردی احساس نمی کنم. روی تختم دراز کشیده بودم و رمان می خواندم. آفتاب نه، نور سفید قشنگی که از آفتاب جان گرفته است از پنجره اتاق به تختم می تابد. باور کنید آرامش تنها چیزی است که دوست می دارم. و تنها چیزی است که آنقدر مرا به وجد می آورد که تا پای کامپیوتر برای نوشتن می کشاندم! قدرت سحرآمیز کلمات مرا در بر گرفته است. می خواهم تک تک آنها را درست به همان شکلی که باید کنار هم بچینم تا همان چیزی را که احساس می کنم بگویم! ای کاش واژه های بیشتری داشتیم. کاش می شد همین الان چند واژه جدید خلق کرد!

اوه... از درون گرمم می شود. احساس می کنم آتش خوشبختی در رگ هایم به جوش و خروش افتاده است. هیچ نیازی نیست که کسی باور کند. باور کنید احتیاجی به این ندارم. فقط احساس می کنم که زندگی با روح من سازگار است. درست و دقیق. هجاهای زندگی دقیقآ بر نت موسیقی احساس من تطبیق دارد. شاید هم هجاهای احساس من بر نت موسیقی زندگی! به هر حال آوازی برای یک موسیقی که فقط یک هنرمند می تواند به این زیبایی خلقش کند. اصلآ بهانه های ساده خوشبختی را برایتان نمی گویم. دارم از عظمتی بزرگ حرف می زنم! گرچه می دانم اگر حسش نکرده باشید در هزاران کتاب و فیلم و نوشته و موعظه هم نخواهید فهمید. چنانکه من نفهمیده بودم. بارها و بارها حسش کردم. شاید حتی در زجرآورترین لحظات! نمی دانید چقدر لذت بخش است که بدانید امروز جمعه است و می توانید تا هر زمان که می خواهید بخوابید. اما برای من از 11 صبح (یا شایدم ظهر) تجاوز نمی کند. می خواهم بقیه لذت جمعه را در بیداری احساس کنم. The Friday!

شاید همیشه نتوانم اینقدر ساده از خوشبختیم بگویم. می ترسم عده ای مسخره ام کنند! گرچه واقعآ اهمیت ندارد اما شنیده ام که نباید برای همه از خوشبختی ها حرف زد.

همین الان فهمیدم همه دردهایی را که کشیده ام به اندازه همه خوشبختی که الان احساس می کنم دوست دارم و اگر هزار بار دیگر زندگی کنم حاضر نمی شوم از آن ها چشم بپوشم!

□                                             

شــــــايد آنان كــــه خوب درك

مي‌كنند بـتوانند مبـشر كسي

باشند – كه مـا را راه وصول به

پـايه او نـيـســــت – و بـتواننـد

راه ظهـــور او را فراهـم كننـــد.

                              نـيـچـه

                                        یا علی

وب لاگ امیر*** http://tahmandeha.blogfa.com/

.......: یاد گرفته ام وقتی به هیچ طریقی قادر  نیستم به کسی کمک کنم

برایش دعا کنم

ميخ را شايد

کج در ديوار فرو کرده باشيم

اين بار شايد

ديوار حرفي براي گفتن دارد...

هنوز هم گوشهايت را رها نمي کني؟؟؟

سلام

اين اولين پست منه با اينکه مدت زيادي اسمم رو اون کنار جزواسامي نويسندگان وبلاگ مي بينيد! شايد بايدعذرخواهي کنم اما فکر مي کنم هيچ وقت براي شروع کردن دير نيست در ضمن اگه اينجا شرايط خاصي حاکمه و نوشته ها جهت گيري خاصي دارن لطف مي کنيد من رو هم باخبر کنيد!!!

آهای خدا! صدامو می شنوی؟ با توام؟ گوش کن! می خوام برات یه قصه بگم..یه قصه که انگاری خیلی وقته فراموشش کردی..نگو وقت نداری…نگو حوصله نداری..نگو چند میلیارد آدم دیگه تو نوبتند….من این حرفها حالیم نمی شه…باید گوش کنی…باید!

….

یادته خدا…یادته اون دو تا فرشته کوچیکتو..همونایی که یه روز نمی دونم به خاطر چه جرمی  مجازات به این سنگینی رو براشون نوشتی و فرستادیشون تو این خراب شده که اسمشو گذاشتی زمین!

هر کدومشونو انداختی یه گوشه…که دیگه همدیگرو نبینن! اما یادته که اونا چه زود همدیگرو پیدا کردند؟…با همون دیدار کوتاه…با همون نگاه آشنا! وقتی دستای کوچولوی همو گرفتند..دیگه اونقدر قدرتمند بودند که می دونستند هیچ چیزی نمی تونه شکستشون بده!

اما انگاری تو باور نکردی…چه کوهها و باتلاق ها و چاله ها که سر راهشون گذاشتی…که شاید وسط راه ببرن..که شاید از همدیگه سیر بشن..که شاید دستای همدیگرو ول کنن و برگردند به همون زندگی قبلیشون!..اما اونا با همش جنگیدند..همه کوهها رو از جا کندند..همه چاله ها و باتلاق ها رو پشت سر گذاشتند.با همه اونها مبارزه کردند..اونا بر همه مصیبت هایی که واسشون فرستاده بودی پیروز شدن! می فهمی خدا؟..پیروز شدن!

اما تو باز هم ول کن نبودی..نمی دونم می خواستی چی رو ثابت کنی؟..می خواستی ثابت کنی خیلی قدرتمندی؟..می خواستی ثابت کنی که هیچ چیزی نمی تونه جلوت وایسته مگه اینکه تو بخوای؟..آره خدا؟

اما آخه مگه اونا غیر از این می گفتند؟ نمی شنیدی صداشون رو که هر شب با چشای پر از اشک داد می زدند که همه این پیروزیها به خاطر تویه…نمی شنیدی صداشون رو وقتی می گفتند که همه اینها رو مدیون اون هدیه ای هستند که تو بهشون دادی؟ همونی که آدمای اینجا بهش می گفتند عشق ..همونی که اینجا هیچ کی  حتی یه ذره هم ازش نمی دونست!

آره خدا…تو ول کن نبودی…اینبار یه زلزله فرستادی…یه زلزله سهمناک…با ریشتر…با ریشتر….نه…ریشترش اونقدر زیاد بود که نشه با اعداد شمردش!

...یه هو زمین زیر پاشون سست شد…ترک برداشت…و شکست! دقیقا به دو نیم!....دستاشون از هم رها شد..دوباره یکی رو انداختی اینور…و یکی دیگرو اونور…و بینشون اما ایندفعه یه دریای جوشان گذاشتی…تا هیچ وقت دستشون به هم نرسه! هیچ وقت…!

اما فرشته های کوچولوی قصه ما بازم نبریدن…هر روز صبح به امید دیدار هم از خواب بیدار می شدند…هنوز هم امیدوار بودند که دوباره اون نگاه آشنا رو ببینند..دوباره اون دستهای پاک رو لمس کنند…آره..هنوزم امیدوار بودند که دوباره قدرتمند بشند!...

اما تو...تو خدا…هر روز این فاصله رو بیشتر و بیشتر کردی! تا این که یه روز یکی از فرشته ها ی کوچولو دیگه تاب نیاورد…دلو به دریا زد تا برسه به نازنینش!.... پوست لطیفش می سوخت اما دم بر نمی یاورد…شنا کرد…شنا کرد…شنا کرد…با همه حیوونای خونخوار سر راش جنگید…زخمی شد اما باز هم ادامه داد…اما درست وقتی که داشت به ساحل نزدیک می شد…تو…تو انداختیش وسط یه باتلاق! باتلاقی که هر چی بیشتر دست و پا می زد…بیشتر توش فرو می رفت…! یادته خدا؟

اون فرشته ی دیگه وقتی فهمید….اومد پیشت…. زار زد…التماس کرد…به پات افتاد که نجاتش بدی…! که کمکش کنی که برگرده به ساحل !ولی تو خدا ...تو هیچ جوابی بهش ندادی…هیچی خدا..هیچی…حتی نه هم نگفتی!!! آخه چرا خدا؟ چرا؟؟؟

خدایا..خدایا...خدایا نذار این قصه همین جا تموم شه! تو که به این راحتی ها ول کن نبودی؟ بودی؟ خدایا….دستشو بگیر…برسونش به ساحل…! یه بار دیگه هم قدرتتو بهشون نشون بده! مگه چی میشه؟..واسه تو که کاری نداره..داره؟؟؟؟؟؟؟؟؟…..داره خدا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

--------------------------------------

پ.ن: قول دادم که براش دعا کنم.اما گفت کافی نیست باید در موردش بنویسی!...می دونست....می دونست من گناهکار تر از این حرفام که خدا به حرفهام گوش کنه!..اما تو...تویی که داری اینو می خونی...حتما خیلی پاک تر از منی...پس تو هم دعا کن.... این تنها کاریه که می شه براش کرد..تنها کار!!!

شاید...شاید...با دعای تو  اونی که اون بالا بالاهاست یه ذره دلش سوخت و یه دستی به سر این دوتا فرشته کوچولوش کشید.

بهم قول می دی؟...اون  حالش اصلا خوب نیست.به دعای تو احتیاج داره!...خیلی زیاد!خیلی خیلی زیاد!