سلام،

نوشته موفو در وبلاگش تحت عنوان !!..زندگی مردونه...زندگی زنونه..!! اینقدر جالب بود که من رو وادار کرد توی این وبلاگ در موردش بنویسم و این بحث رو تا جایی که ممکنه باز کنم و از همه می خوام کمک کنن تا به نتیجه برسه! من نمی تونم مثل موفو عامیانه و راحت بنویسم ولی سعی می کنم دیدگاه خودم رو خیلی خلاصه و ساده مطرح کنم و اعلام می کنم که اینها همه نظر شخصی من هستن نه نتیجه تحقیقات دراز مدت:

1. هیچ پسر و دختری ذاتآ و در بدو تولد بد یا خوب نیست!
2. در عصر ما جامعه ایران و حتی جامعه جهانی شاخص های بارزی از مردسالاری دارن که نمیشه منکر شد!
3. فرهنگ هر جامعه اعتقادات مردم اون جامعه رو تحت الشعاع قرار میده و اگر رنگ دین به این فرهنگ بخوره خیلی سخت میشه تغییرش داد. حتی اگر همه مردم پذیرفته باشن که پر از اشکاله.
4. ناخود آگاه جمعی تاثیر زیادی در باورهای افراد یک جامعه داره و مردسالاری یا به عبارتی حق بیشتر قائل بودن برای مرد جزو ناخودآگاه جمعی مردم ایران شده و به این راحتی ها پاک نمیشه.
5. پسر و مرد ایرانی از هویت خودش فاصله زیادی گرفته و بسیاری از افکار پلید به خاطر از بین رفتن فرهنگ تاریخی مردم ایرانه. یه روزی تو همین مملکت هر پسری خودش رو در برابر افراد بی دفاع کشورش مسئول میدونست! تیپ و کاراکتر فردین از افرادی که تو همین جامعه زندگی می کردن گرفته شده بود!
6. زنان بیشتر از هر کسی در راه پایمال شدن حقوقشون کوشا هستن! زنانی که برای مبارزه با بدحجابی جلوی ساختمون مجلس تجمع کرده بودن یادتون میاد؟! چرا هیچ کس پیدا نشد که در یک راهپیمایی اعلام کنه ما هم عقایدمون برای خودمون محترمه! و هیچ کس نگفت که شاید ما هم از چادر سیاه شما بیزار باشیم ولی حق اعتراض نداریم!!!
7. آزادی زنان در غرب موضوعی نهادینه شده است. اما در همون غرب هم عده ای هستن که به کالای تبلیغاتی تبدیل شدن. و اونها به نظر من در ذهن جهان تاثیر منفی خواهند داشت. این تاثیر که بزرگترین کارکرد زن همین است!
8. زنان ایران برای دفاع از مرزها و حقوق مسلمشون هیچ وقت یکدل و یکصدا نبودن و همیشه کسانی که در این راه قدم برداشتن تنها و مطرود شدن!
9. پسران ایرانی معرفت و شعورشون رو از دست دادن و بی هویتی به نظر من دردیه که گریبان همه رو گرفته.
10. دختران و پسران ایرانی به نوعی بی تفاوتی و بی خیالی مزمن دچار شدن. که عاقبتی جز پذیرفتن جبر حاکم رو نداره. چیزی که برای تداوم حیات فرهنگ های پوسیده و احمقانه نه تنها لازم بلکه کافی هم هست!
11. نگاه به چشم خریدار به جنس مخالف ثمره محدودیت های ابلهانه ایست که در ارتباط پسر و دختر تا قبل از رسیدن به دانشگاه (و در اکثر دانشگاه های ایران حتی بعد از آن) به بچه های این کشور تحمیل میشه. به اسم پرهیز از اختلاط! کج فهمی و کج سلیقگی آقایان (!) در تفسیر دین سبب شده که دنیای امروز نسل ما دنیایی پر از کثیفی دردآلود باشه که هیچ کس از شر اون در امان نیست. امنیت روحی و جسمی هیچ انسانی (به خصوص دختران) در این کشور تامین نمیشه چرا که با موجی از عقده های روانی مواجهیم!
12. کاری که از ما ساخته است بحث و عمل برای ساختن این فرهنگ و ایجاد موجی از فرهنگه که باید از همین جاها شروع بشه.
13. در جواب عروسک کوکی که میگه ما به زودی این حرف ها رو فراموش می کنیم باید بگم اگر می خواهیم چیزی تغییر کنه باید این جرئت رو داشته باشیم که اول خودمون تغییر کنیم. و اول نگاه خودمون رو عوض کنیم. باید واقعیات رو پذیرفت و برای تغییر اونها تلاش کرد.
14. آسون ترین کاری که میشه کرد اینه که با داد و فریاد بگیم چیزی عوض نمیشه!!! باور کنید لازم نبود دانشجوی دانشگاه تهران باشید! یک کودک 6 ساله هم همین احساس رو نسبت به وقتی که اسباب بازیش خراب میشه داره! و اون بلند تر از شما فریاد میزنه!
15. درد ما این نیست که پسران کثیف هستن! که از این لحاظ آمار هم برابری رو نشون میده (چه بسا حتی تعداد دختران از این نوع بیشتر هم باشه!) درد ما خرابی پایه های اجتماعی ماست. لطفآ به بازسازی این پایه ها کمک کنید...

و یادم نیست آن دختر کجایی بود

دلش مانند من از آیه های قهر می لرزید

حواسش پیش فردا بود

دیر و تلخ می خندید

نمی دانم

ولی در خاطراتم هست کوچک بود

لب پاشویه ها مستانه می رقصید

به جز تاریکی و تنهایی از چیزی نمی ترسید

خدا را در میان اولین سطر تمام قصه ها می دید

و در اخم پدر گاهی گمش می کرد

میان مردمی که چون عروسک های چوبی راه می رفتند

گرفتاری و درد زندگی مغلوبشان می کرد

دلش پیش عروسک های پشت شیشه جا می ماند

تمام روز مانند فرشته با ل و پر می زد

نمی دانم

و یادم نیست آن دختر کجایی بود

و هرگز آرزو می کرد روزی جای  من باشد

ولی من گاه در تنهایی و اندوه فردایم

                                      دلم می خواهد او باشم   !!

   سلام دیوانه،

   خبری تازه برایت دارم، شنیدی دیوانه ها را جمع می کنند؟ الان هم دارند می آیند به سراغ تو، زود باش بس است، دیوانگی را تمام کن یا فراری شو. وقت نداری دیوانه، می گیرندت. به بند می کشندت. فرار کن، بد بخت می­شوی ها! مگر عقل نداری؟! با تو هستم، فرار کن. آمدند. خوب به من نگاه کن. من هم دیوانه بودم، همین نامردها گرفتندم، قرص عقل به من دادند و داروی باهوشی تزریقم کردند. من عاقل شدم. دیوانگی عالمی داشت، خودت که خوب می­دانی. زندگی بی خریت معنا ندارد، زندگی خوش است به حماقت­هایش. فرار کن احمق جان، رسیدند...

   دیوانه فهمید چه می­گویم، وحشت زده گریخت. تند تند می دوید. فرار کرد. آنها آمدند. از من پرسیدند کجاست. می دانستم کجا رفته. عقل فرمان داد که لو بدهم آن بخت برگشته را. پیدایش کردند...

   عاقل شده است. دیگر دیوانه نیست. من او یک تیم تشکیل داده­ایم. قسم خورده­ایم که تمام دیوانه ها را لو بدهیم. این را عقل می­گوید...

بالاخره روز موعود رسید. امروز باید چشمامو به همه بدی ها می بستم و فقط خوبی ها رو می دیدیم، اصلا نه... امروز باید بدی ها رو هم زیبا می دیدم...امروز باید می گشتم و هر چی خوبی و زیبایی لای دفتر زندگیم جا مونده رو می ذاشتم جلوی چشام...بعد می نشستم سیر نگا

ش می کردم...اونقدر که دیگه به این زودی ها یادم نره که زندگی با همه بدی هاش خوبی هایی هم داره! این منم که چشمامو همیشه می بندم به روشون، این منم که همیشه بدی ها رو خیلی بزرگ می بینم و خوبی ها رو.......! آه.خوبی ها رو اصلا نمی بینم!

امروز نشستم و تمام نازنین های زندگیم رو شمردم...تمام اونهایی که رشدمو، قد کشیدنمو....چی می گم؟ همه داشته هامو مدیون خوبی ها و مهربونی هاشونم!...از مامان و بابا گرفته تا سفور محل که هر روزصبح  با  لحجه شیرینش در جواب خسته نباشید من می گه : " تا اوس کریم هست خستگی هم عشقه جوون! "

خدای من...باورم نمی شه...اطرافم پره از صدها صدها آدم دوست داشتنی، آدمهایی که شاید خیلی راحت از کنارشون می گذشتم...آدمهایی که هیچ وقت سعی نکردم خوبی هاشونو، مهربونی هاشونو،فداکاریهاشونو، ببینم!آدمهایی که با اینکه اقیانوس اقیانوس بینمون فاصله بود ولی باز هم حضورشون تمام وجودمو سرشار از آرامش می کرد.

اما تا حالا به چند تاشون گفتم که چه قدر دوسشون دارم؟...که چه قدر به وجودشون نیاز دارم؟...که چه قدر مدیون خوبی هاشونم؟...که چه قدر....!

آره..به هیچکدومشون!...می فهمی؟ هیچ کدومشون!.. و چرا؟! واقعا چرا؟!

یاد تموم آدمای نازنینی افتادم که چه قدر راحت از دستشون دادم بدون اینکه حتی یه بار بهشون بگم که چه قدر برام عزیزن! و بعدها  چه قدر آرزو کردم که کاش یک باردیگه می دیدمشون و فریاد می زدم که خیلی دوستون دارم..خیلی زیاد!

حالا می فهمم چرا بهمون می گن مرده پرست!...یادم اومد که از بچگی تو خونه و مدرسه و بیرون،  از همه آدما یاد گرفته بودم که قدر همه چی رو وقتی باید دونست که از دستش داد!!!

ولی ایندفعه دیگه نباید بذارم این اشتباه بیشتر از این تکرار بشه!...بذار حالا که امروز قراره فقط خوبی ها رو ببینم...خالق این خوبی ها رو هم ببینم...بذار به همه اون آدمای دوست داشتنی بگم که چه قدر مدیون خوبی هاشونم، بذار بهشون بگم که بدون اونها من حتی هیچ هم نبودم...!

............

وای خدای من....خیلی خوشحالم که قبل از اینکه بیشتر از اینها دیر بشه، به یاد آوردم که آدمای اطرافم چه قدر گرانبهان! چه قدر خوب که هنوز فرصتشو دارم که از اونهایی که باقی موندن، به خاطر همه خوبی هاشون تشکر کنم! چه قدر خوب که همه شما آدم های نازنین منو بخشیدین به خاطر این همه فراموشکاری..چه قدر خوب که مثل همیشه با مهربونی هاتون حسابی شرمنده ام کردین!

....

نمی دونم چند نفر از شماها مثل من آدمای دوست داشتنی اطرافتون رو فراموش کردید!...مهم نیست...بیاید از این به بعد سعی کنیم  قدر فرشته های زندگیمونو بیشتر از این حرفها بدونیم! اونوقته که می تونیم منتظر معجزه های شگفت انگیزی باشیم که فقط تو رویاهامون می دیدیم! و من اینو تازه امروز فهمیدم.بعد از 17 سال!

............................................

پ.ن: این زیباترین دعایی بود که تو این مدت اخیرشنیدم:

خدایا!

دلم را همچون نی لبک چوبین بر لب های خود بگذار

و زیباترین نغمه هایت را در فضای زندگی مردمان مترنم کن!

چنان بنواز دلم را که هر جا نفرتی هست عشق باشم من!

پ.ن: کسی نمی دونه چرا عکس هایی که من می ذارم هیچ وقت باز نمی شن؟!(دی: )

بعدش گفتم :اه حالم از این زندگی به هم میخوره!زندگی ای که اینقدر مسخره و بی ثبات و بی وفا و... باشه به چه دردی میخوره؟!اما بعد شب که میخواستم بخوابم چون خوابم نمی برد به زندگیم و حرفهایی که راجع بهش زده بودم فکر میکردم(اگه خوابم میامد عمرا" از این فکرا میکردم!!)از خودم پرسیدم اگه زندگی اینقدر بده پس واسه چی من خودکشی نمی کنم؟چرا تمومش نمیکنم این زندگی پوچ و مسخره رو؟به خودم جواب دادم آخه من جرات خودکشی رو ندارم بعدش آهی کشیدمو گفتم ای کاش جرات این کارو داشتم!!(جو گیر بودم یه خورده!!) بعدش که دوباره فکر کردم از خودم پرسیداما چرا جراتش رو ندارم مگه ریسکی وجود داره؟ به خودم جواب دادم آخه خودکشی گناه کبیره است(!!)خدا آدم رو مجازات میکنه!بعد دوباره فکرکردم مگه مجازات گناه کبیره چیزییه که من ازش می ترسم؟من که صبح تا شب ۱۰۰۰ تا گناه میکنم از صغیره و کبیره دیگه نباید از گناه این یکی اینقدر بترسم که بخاطرش حاضر بشم عذاب اینهمه پوچی رو تحمل کنم! بالاخره اون شب کزایی تموم شد و من خوابم برد!! اما سوالاتم هنوز دور سرم می چرخید نمیدونم چه جوری ولی به این نتیجه رسیدم که من در واقع زندگی رو دوست دارم ...نه من عاشق زندگی هستم!!...یه عشق سوزان و مثل یک معشوق زندگی رو دوست دارم ! معشوقی که مثل قصه های نظامی هی ناز میکنه و من رو بازی میده و... و این عشق یه عشق یک طرفه و  کاملا" نابود کننده هست.(شایدم دو طرفه باشه اما ظاهرش که یه طرفس!)آره من عاشق زندگی ام براش همه کار میکنم همه جور سختی رو تحمل میکنم تاشرایط اون بهتر بشه امااون همه ی کارای منو خراب میکنه و منم ناراحت میشم منو همچین میسوزونه که دلم میخواد خودم رو از شرش خلاص کنم اما نمیشه اینقدر دوسش دارم که حاضر نمیشم این کار رو بکنم حتی جرات هم ندارم به مخاطره اش بیاندازم!بعضی وقتها هم وانمود میکنم که می خوام از شرش خلاص شم تا یه کم از خر شیطون بیاد پایین اما... فایده ای نداره!

و من کنار دوستم نشسته بودم..!

هروقت یکی اینجوری در مورد چیزایی که بهش اعتقاد دارم حرف میزنه میترسم..ترس از رسیدن به یک در بسته ی دیگه!..ترس از اینکه مجبور بشم رو یه اعتقاد دیگه خط بکشم و بگم تا اطلاع ثانوی تعطیل!
و همیشه از هر چیزی بترسی همون به سرت می یاد!

از ماشین پیاده میشم...تو ذهنم شروع میکنم به شمردن دوستام...!
مسعود اولین دوستم بود..چه خاطره هایی که ازش دارم.. پول جمع کردن و توپ پلاستیکی خریدن..دوچرخه سواری..اون هندوانه ای که وسط کوچه شکستیم و نشستیم دوتایی خوردیم!
خیلی وقته ازش خبر ندارم!
دومین دوستم رضا بود..ناصر..یونس..علی!! بدون اینکه هیچکدوم فوتبال بلد باشیم یه تیم درست کرده بودیم..تیم استقامت!! با رنگ رو در و دیوار ۴تا محله اینور اونور تبلیغشو می کردیم..تازه می خواستیم یه زمین خاکی که خیابون پایینی بود چمن کنیم!
و هی خاطراتی که به یادم  میاد..خاطراتی که بوی خاکی که روشون نشسته رو حس میکنم!
یه بار با رضا دعوام شد یه لگد بهم زد و من تا آشپزخونه ی خونشون دنبالش کردم بهش لگد زدم و فرار کردم!!
ناصر که درس رو بی خیال شد و رفت دنبال کار..
یونس هم دیپلم گرفت و رفت سربازی.. 
 رضا هم شنیدم تو یکی از رشته های هنر درس میخونه و با اینکه تو یه دانشگاه هستیم هیچ خبری ازش ندارم!

خیلی وقت بود بهشون فکر نکرده بودم..والان بعد از سال ها یکی یکی جلوی چشمام یه نیشخند میزنن و محو میشند..احساس می کنم لایق بیشتر از این نیستم..لبخندی از روی تمسخر یا شاید افسوس!!
همیشه از اینکه یکی برام سرشو از روی تاسف تکون بده میترسیدم..متنفر بودم!!
یاد اون دوستی می افتم که نیم ساعت یش تو تاکسی کنارش نشسته بودم وباز ترس...یعنی چند سال دیگه اونم واسم یه لبخند میزنه و محو میشه؟!

غلط کرد اون راننده ی تاکسی که گفت دوست وجود نداره!!
مگه میشه؟؟..اگه الان همین چندتا دوست دور و برم نبودن میدونی چه وضعیتی داشتم؟؟
زن و بچه که فتنه هستند.دوست هم که وجود نداره...پس آدم واسه چی زنده هست؟؟به خاطر خودش؟؟مگه خودش میخواد ته تهش چی بشه؟؟ آخرش به کجا برسه؟؟آخه اون راننده ی تاکسی از صبح تا شب پشت فرمون جون میکنه به عشق چی؟؟

زندگی رو حداقل واسه ی من همینا تعریف میکنند..همین فتنه ها..همینایی که ادعا میکنه وجود ندارن!!
ومن زندگیم رو دوست دارم!
اصلا تو اولین فرصت همشون رو پیدا میکنم.مسعود..رضا..یونس و...
روی همشون رو میبوسم..
روی نشسته ی زندگی رو میبوسم!! 

منظوری نداشتم که ,همش اتفاقی شد, حواسم نبود, شوخی کردم ,حالا چرا اینجوری اخم کردی دلم میگیره...بخند دیگه...

من حواسم نبود که پنجره رو بستم ,اما باد بهش بر خورد و دیگه سراغم نیومد...

من حواسم نبود که گل کندم ,اما اون قهر کرد وپژمرد...

من حواسم نبود که به گنجشکا سنگ زدم ,اما اونا جدی گرفتن و رفتن...

من حواسم نبود که عینک داشتم و خورشید و ندیدم, اما حالا اون همش میره پشت ابر...

من حواسم نبود که رو میز نشستم, اما شیشش دردش گرفت و شکست...

من حواسم نبود که به گلدونا اب ندادم, اما اونا عصبانی شدن ,خشک شدن و گلها رو کشتن...

من حواسم نبود که گناه کردم...

 حالا تو میخوای منو ببری جهنم؟؟؟...

اگه میخوای ببری  ببر اما بخند

...

....

وای حواسم نبود که اینارو رو دیوار نوشتم, فکر کنم انقدر ناراحت میشه که به مامانم میگه !!!...

من صدای لحظه ها را می شنوم.

به موج های دریا نگاه می کنم.

به سرسبزی جنگل ها می اندیشم.

به نغمه های شبانگاهی ستاره ها گوش می کنم.

با بادهای آرام هم آواز می شوم.

این فقط طبیعت نیست که مرا یاد تو می اندازد.

وقتی که روی صندلی پشت میز می نشینم هم تو را می بینم.

وقتی کتاب هایی را بر می دارم برای خواندن تو در لابلای صفحات آن کتاب موج می زنی.

سرشار شدن از تو هر لحظه امکان پذیر است...

دوری از تو نیز ساده است، همانطور که من مدت ها دور بودم از تو.

وقتی که در تکرار خسته کننده زندگی غرق می شوم دلم برایت تنگ می شود.

وقتی که آسمان رویاهایم تیره می شود ناگهان به یاد می آورم که تو نیستی.

وقتی که خوابم نمی برد و به آنچه از صبح تا شب بر من گذشته است فکر می کنم،

با بالشم کلنجار می روم. او بی تقصیر است!

من به موسیقی روح نواز زندگی گوش می کنم.

به آواز فصل ها، و به سرود دگرگونی ها...

من به عشق می اندیشم. به عشق معصومانه کودکیم...

به پرواز فکر می کنم. به رهایی. به سکوت.

نقاشی می کشم. شعر می خوانم، بازی می کنم.

من برای آرامش همه کار می کنم. ولی تا وقتی که تو نیستی،

آرامش هم با من بیگانه است.

من به شب های آرام کوچ می کنم. شب های تنهایی و بودن...

سلام خدای من, میشنوی؟...میدونم گوش میدی ,تو فقط گوش میدی بعضی وقتاهم باهام حرف می زنی و خیلی چیزا هم یادم میدی...

تو بهم یاد دادی هیچوقت پیش مامان نرم چون حوصلمو نداره تو بهم یاد دادی هیچوقت با بابا حرف نزنم چون خستست تو بهم یاد دادی هیچوقت دلم واسه فامیل تنگ نشه چون اونا خونه هاشون دوره تو بهم یاد دادی با کسی دوست نشم چون اولین دوست زندگیم فاطمه همیشه موهامو میکشید تو بهم یاد دادی با معلم ها حرف نزنم چون از بچه های وراج خوششون نمیاد تو بهم یاد دادی شبها پتو رو رو سرم بکشم چون همیشه از تنهایی میترسیدم تو بهم یاد دادی اگه جمعه غروب دلم گرفت چیزی نگم چون دعوام میکنن میگن پر توقعی تو بهم یاد دادی مامانه عروسکهام باشم باهاشون حرف بزنم زندگیم باشن اولیش یادته؟ جانت که اومد تو زندگیم همه چیز عوض شد چون باهاش حرف می زدم ولی اونم مثل تو فقط گوش میده تو بهم یاد دادی نرم بیرون با بچه های دیگه بازی کنم تو بهم یاد دادی همیشه از پنجره بقیه رو نگاه کنم تو بهم یاد دادی گریه کنم تو بهم یاد دادی برگهارو نکنم تو بهم یاد دادی حق ندارم کسی رو دوست داشته باشم تو بهم یاد دادی وقتی گریه میکنم نذارم مامان ببینه چون دعوام میکنه تو بهم یاد دادی واست نامه بنویسم...هر شب ...

ولی خیلی چیزهارو به من یاد ندادی...یادم ندادی چجوری بیام پیشت یادم ندادی اگه کسی همه زندگیم شد و نموند چیکار کنم ,تو بهم یاد ندادی بمیرم...

ولی هیچوقت ازت نپرسیدم تو هم دوستم داری یا نه؟ حالا می خوام بدونم می خوام بدونم بگو همین حالا...اگه دوستم داری بذار بیام پیشت خواهش میکنم تاحالا کسی رو ندیدم که مهربون باشه کسی رو ندیدم که دوستم داشته باشه...من فکر میکنم تو مهربونی یه کاری کن بیام پیشت دیگه نمی خوام مونا باشم می خوام ازاد باشم می خوام, اره می خوام...

حالا یه ارزو دارم فقط یکی ...می خوام دیگه ارزو نداشته باشم میخوام پیش تو باشم اینجا نه اونجا پیش خودت هرجا که هستی ...نگو همه جایی ,من همه جا رو دنبالت گشتم ...اینو میدم همه بخونن تا مجبور شی منو ببری دیگه برات نامه نمینویسم تا وقتی که بیام پیشت همه چیزو برات بگم, مثل بقیه بهم نگی برو ها وایسا گوش بده ...من خیلی بی پناهم کمکم کن.

با صدور بیانیه ی هرزه کشی

دختری سه-چار ماهه را کشتند!

بعد از این افتخار پر برکت

مادری چار ماهه را کشتند!

سجده کرده­اند به نشانه­ی شکر

که جهان از وجود هرزه خالی شد

پیشگیریست این قصاص قبل از جرم

به ببین خدا چه حالی شد!

یه عده می گن امشب شب آرزوهاست، یه عده دیگه  می گن نه! امشب لیله الرغائبه! چه فرقی می کنه که اسمش چیه، مهم اینه که امشب یه بهونه است...

 آره...یه بهونه واسه اینکه من و تو از هر دینی که هستیم با هر اعتقادی که داریم، بشینیم و خوب با خودمون خلوت کنیم!...یه دستی به دلمون بکشیم و گوشه های غبار گرفته اش رو تمیز تمیز کنیم! خوب بگردیم و ببینیم اون ته تها، کدوم آرزوها رو مدفون کردیم و سالهاست که گذاشتیم کنج دلمون خاک بخوره، کدوما رو هر روز گرد گیرشون کردیم و سعی کردیم همیشه تازه تازه نگهشون داریم تا مبادا فراموش بشن! کدوما رو تا حالا پیداشون نکردیم! از کدوماش می ترسیم و از کدوماش لذت می بریم!

آره رفیق، امشب یه بهونه است که تمام برگاتو بریزی و سبک سبک بشی از هر چی که غیر از خودته! خود خودت بشی، بدون هیچ نقاب و صورتکی!

بعد بشینی و  درست و حسابی سنگاتو با دلت وا بکنی! واسه چند دقیقه هم که شده یه خورده به حرفهاش گوش کنی، ببینی چی می گه، چی می خواد، چی دوست داره!

امشب یه بهونه است که با دلت آشتی کنی! دوباره مثل بچگی ها باهاش رفیق رفیق بشی! مثل همون موقع ها که هر شب، شب آرزوها بود، و تو هر شب یکی یکی کتاب آرزوهاتو ورق می زدی، و بعدتو خیالت می رفتی پیش فرشته مهربون و اون با چه عشقی با چوب جادوییش دونه دونه اش رو برات برآورده می کرد!

راستی،.. هنوزم اونروزا یادت مونده؟!

بیا فقط همین امشب رو بهونه قرار بدیم و دوباره کتابچه آرزوهامون رو ورق بزنیم، دوباره سعی کنیم مثل بچگی ها پر از آرزوهای رنگی بشیم! دوباره از همون فرشته مهربون بخوایم که کتابچه آرزوهامون رو ورق بزنه و با چوب جادوییش همه رو برآورده کنه. همون فرشته مهربونی که بزرگتر که شدیم اسمش رو گذاشتیم خدا، همونی که تو کتابای دینی بهش می گن الله، همونی که تو دعاها بهش می گن پروردگار، همونی که تو هر جوری که صداش کنی، صدات رو می شنوه!

بیا به هم قول بدیم یه امشب، همه اون اما و اگرها رو بریزیم دور! یه امشب همه اون منطق و فلسفه و ایدئولوژی هایی رو که شب تا صبح توشون غرق شدیم رو فراموش کنیم و به دلامون اجازه بدیم که  حرف بزنن، امشب دیگه نوبت اوناست! آخه می گن امشب باید به مهمونی دلامون بریم! مطمئن باش بهمون خوش می گذره! اونقدر که تا سال دیگه بارها و بارها هوس می کنیم در خونه دلمون رو بزنیم و یه مهمونی مفصل به پا کنیم!

باور نمی کنی؟!...امشب امتحانش کن!

....

....

....

راستی...دوست من! اگه تو هم امشب مهمونی دعوتی، سلام من رو هم به دلت برسون! بهش بگو دل من آرزو کرده که دل تو به همه دوست داشتنی هاش برسه!

چقدر خوب بود اگر تاكسي چند متر جلو تر نگه ميداشت...

ديگر مجبور نبودم براي رسيدن به خانه به فاصله ي چند متر فكر كنم !

 اما هر روز زندگي بي آنكه بداند چگونه بزرگترين جنايت زمان را در حقم متحمل مي شود ،

به تحمل  چيزي وا مي داردم كه سالهاست هر ساعت و هر ثانيه بيشتر از آن ميگريزم ...

صدای راننده را می شنوم که برای گرفتن بقیه پولم بوق می زند و من بی آنکه حتی رویم را برگردانم به راهم ادامه می دهم چرا که اگر می دانست مبلغی را که برای چند دقیقه فکر باید بپردازم چیست ...

  ماشين ها با شتاب عجيبي از مقابلم ميگذرند ، انگار همه براي يك لحظه كمتر فكر كردن از هم پيشي ميگيرند!

اما من تسليم نمي شوم ... نبايد بگذارم نتيجه ي سالها تلاشم فقط به خاطر چند دقيقه راه از هم بپاشد . آن هم درست زماني كه بالاخره توانستم آنقدر خودم را در تكرار زندگي غرق كنم كه ديگر هر روز از درد روزمرگي به خود نپيچم ! ... شروع ميكنم :

- فردا ساعت ده كلاس دارم ...

بايد جزوه ي جلسه ي قبل را از دوستم بگيرم ...

افكارم را زير لب مرور ميكنم تا اجازه ي خطورهرفكرديگري رااز ذهنم بدزدم .

هنوزيك قدم بيشتر پيش نرفته ام !!!

 چطور ممكن است؟ مگر ميشود افكار روزمره ي انسانها آنقدر كم باشد كه حتي براي چند قدم قادر نباشند به چيز مهمي فكر نكنند؟ دوباره سعي ميكنم ...

 يادم مي آيد وقتي بچه بودم شب ها هميشه آرزو ميكردم زود خوابم ببرد چون از تاريكي ميترسيدم و بيشتر از تاريكي از قدرت تخيلم و افكاري كه به طرز وحشتناكي مرا مسخ ميكرد . منحرف كردن افكارم به اين شكل كه به كارهاي فردا فكر كنم را ازدوران كودكي آموختم! سعي ميكردم فكر كنم همه چيز فردا زيباست و به يك روز روشن و سفيد مي انديشيدم ...

براى دومين بار سعي ميكنم :

- باید فردا به مامان زنگ بزنم، خیلی وقته که ازشون بی خبرم ... دلم برای خونه تنگ شده...

 اين فكر احساس خوبي به من بخشيد ؛ اين كه من براي كسي يا چيزي دلتنگ شده باشم يعني تلاش هاي اين چند سالم بي فايده نبوده ... چون قبلا كه به همه چيز مي انديشيدم به ندرت دلم براي چيزي يا كسي تنگ ميشد !همه رابه طرز ملموسي اطرافم حس ميكردم ! پس بالاخره توانستم دنيايم را به آدم هايي كه اطرافم گام برميدارند بپيوندم . آدم هايي كه قدرت فكر نكردن را مديون آنها هستم ...

- تو رو خدا يه آدامس بخر ...

اشك در چشمانم حلقه زد ... به طرز عجيبي نگاهم كرد و بي آنكه دوباره اصرار كند بي هيچ حرفي رفت و ديگر صدايش را نشنيدم...شايد ازاندوه نگاهم فهميد كه از او بد بخت ترم !. حس كردم چيزي در عمق وجودم فروريخت كه خوب فهميدم چيست !!!

پالتويم را بيشتر به دورم ميپيچم و آرام به پيمودن راهي ميپردازم كه هنوز سه قدم از آن را بيشتر طي نكرده بودم در حاليكه صورتم از اشك پوشيده شده

و نگاه آن پسرك آدامس فروش براي صدمين بار در ذهنم مرور ميشود  و تمام درد هايي كه سالهاست زير خروارها خاك در قلبم مدفون كرده بودم

...

 چشمهايم را به آسمان ميدوزم و براي هزارمين بار پس از سالها فراموشي در پس هق هق قلبم مي انديشم...

تا کجا باید رفت؟؟؟ ...........................................

وصال او ز عمـــــر جـــاودان بـــــه           خـــداوندا مــــرا آن ده کــــه آن به

به شمشیرم زد و با کس نگفتم            که راز دوست از دشمن نهان به

گلی کان پایــمال سرو ما گشت            بود خـــاکش ز خــون ارغـوان به

پ.ن: دیگه انگار حافظم نمی چسبه، دلا متالیکایی شدن...!

از سر خیابون تا ته کوچه های این اطراف پر از درخته, یه جور درخت که یه شاخه نازک داره که همیشه روش بیشتر از بیست تا برگ کوچیکه تو اتاقم پر از این شاخه هاست اولین باری که یکیشونو کندم میخواستم فال بگیرم, دلم نیومد برگهای کوچیکش رو از شاخه جدا کنم با دست شمردمشون...

التماسش کردم گریه کردم قسمش دادم, ازش خواستم نره از اون که نه ,از خدا

اخرین شبی که اینجا بود ازش خواستم واسم یه شاخه از درخت بکنه, قول داد بازم بیاد و رفت...

من موندم و دیروز, من موندم و خاطره, من موندم و برگا...

گفت: ببین, ما هردومون باید به درسهامون برسیم حتما حالا تو راحتتر میتونی تحمل کنی که خداحافظی کنیم برای همیشه...

در اتاق رو محکم به هم کوبیدم و... اره بازم دارم گریه میکنم... من ضعیف بودم... ولی خدا که اینو می دونست... چرا کمکم نکرد؟ دیگه نمی خوام , دیگه این زندگی رو نمی خوام .

پا شدم و تو اتاق شروع کردم به راه رفتن, احساس سبکی می کردم...

لبه تخت نشستم, ترسیده بودم

صدا بلندتر شد, رفتم در اتاق رو باز کردم که...

اینجا هیچکس نبود, من بودم و من که منی نبود

جلو رفتم, هرچی نزدیکتر می شدم صدا هم بیشتر میشد , به دستام نگاه کردم سفید...سفید بود انگار که هیچ خونی توی بدنم نبود, یا شاید هم واقعا نبود...

باز برگشتم و با در ور رفتم ولی من نمی تونستم دستگیره رو بگیرم می دونستم دارم گریه میکنم ولی اشکی از چشمام نمی اومد , فریاد زدم "من مردددددددددم؟ "

صدا بیشتر شد احساس کردم چیزی داره به طرفم می اد چشمامو بستم که نبینمش, دستمو گرفت چشمامو باز کردم خیس خیس بودن...

از اون شب بود که فهمیدم من زندگی رو دوست دارم ...   

زندگی فاصله ی آمدن و رفتن ماست

رود دنیا جاری است

زندگی آب تنی کردن در این رود است

وقت رفتن به همان عریانی که به هنگام ورود آمده ایم

دست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد... هیچ !!؟؟

زندگی درک همین اکنون است

زندگی شوق رسیدن به همان فردایی است که نخواهد آمد

تو نه در دیروزی و نه در فردایی

ظرف امروز پر از بودن توست

شاید این خنده که امروز دریغش کردی

آخرین  فرصت همراهی با امید است

زندگی پنجره ای باز به دنیای وجود

تا که این پنجره با ماست جهانی با ماست

آسمان. نور. خدا. عشق. سعادت با ماست

در نبندیم به نور در نبندیم به آرامش پر مهر نسیم

پرده از ساحت دل بر گیریم

رو به این پنجره با شوق سلامی بکنیم

زندگی زمزمه  ی پاک حیات است میان دو سکوت

زندگی خاطره ی آمدن و رفتن ماست

   خرافاتی بود، می­گفت:" اگه گربه سیا ببینم حتما روزم به افتضاح کشیده می­شه و اگه قیچی رو تُن تُن باز و بسّه کنن حتمی دعوا می­شه." خلاصه حسابی تو پیچ و تاب قوانین و باورهای غلطش گیر افتاده بود. همیشه بهش می گفتم آخه عزیز من، بی خیال شو، این حرف ها چیه که می­گی؟! از تو بعیده. نا سلامتی الان عصر مدرنیسم و پست مدرنیسمِ، عصر اطلاعاتِ، لااقل بیا در مورد موجودات فضایی و یوفو و از این مسخره بازی ها حرف بزن. گربه سیاه و قیچی آخه افت داره.... ولی حرف به گوشش نمی رفت. از اون بدتر پسرش بود، تا می­دید دارم از عصر جدید می­گم و سعی دارم بابا­شو متقاعد کنم، می­پرید تو حرف که: "آرّه جون خودت! تو اگه ادعات می­شه برو یاد بیگیر که الان عصر احتروم به عقیده­جات وفکریّاتِ. اصلا بینم داش! یو از کجا می­دونی قیچی به هم زدن دعوا را نیمیندازه؟ چرا حاضر نیمیشی حرفای این بنده خدا رو جیدّی بیگیری؟ مگه یو همه چی رو می­دونی؟ اصلا می­خوای به حاجی بگم قیچی بزنه به هم بعدش بیام دو تا بزنم پس گردنت و دعوا را بندازم تا بفمی که می­شه یه نیمیشه؟!" کار که به اینجا می­کشید می­دونستم که باید تمومش کنم. می­گفتم باشه قبول. اصلا من آآآآآآآآ، آه و دستم رو می­گذاشتم روی لبام. چند بار تصمیم گرفته بودم که بگم تمام این حرف ها برای اینه که مثلا یه بنده خدایی به صدای قیچی حساس بوده، وقتی کسی قیچی رو به هم می­زده اعصابش خراب می­شده و می­زده به سیم آخر. بعدش هم چند نفر که این صحنه رو چند بار دیدن، اون رو همه جا پخش کردن که آآآآآآآآآآی ایهاالناس به هوش باشید که... و یا ممکنه چند تا آدم که حرفشون خریدار داره اتفاقا گربه سیاه دیدن و بعدش از بد روزگار یک حادثه­ای پیش اومده. خوب، آدم ها هم که دائم دنبال این هستند تا یک دلیلی برای اتفاق­ها پیدا کنند. چی از گربه بهتر؟ ولی خودم خوب می­دونستم که امکان نداره حرف هام مقبول واقع بشه. برای همین هم هیچ وقت نگفتم. راستش دلم نمی­خواست از این بیشتر خراب بشم. همین اندازه رو هم که باهاش در میون می­گذاشتم فقط به خاطر این بود که دلم نمی­خواست هر جا که می­ره خنده های دزدکی پشت سرش باشه و در موردش حرف­های خاله زنکی بشنوم. ولی شاید هم پسرش راست می­گفت. ممکن بود من اشتباه کنم، ممکن بود همه اشتباه کنن و این هم یه بخش از نقشه­ی بزرگی باشه که مدرنیسم واسه سنت­گراها کشیده!!! هر چند می­دونستم این نوع از شکیات رو به همه چیز می­شه ربط داد و حتی اصالت وجود رو هم زیر سوال می­بره. ولی آدمه دیگه. واسه اینکه بار مسئولیت رو کم کنه بعضی وقت ها توجیه می­کنه که چنین و چنان! خلاصه همیشه بعد از این بحث به فکر فرو می­رفتم. یعنی ممکنه من و ما اشتباه کنیم و اونها به حق باشن؟ اصلا دلیل و مدرکی تو دستم نبود. اصلا نمی­تونست قاطعانه صحت علم رو تایید کنم و اصالت تجربه رو زیر سوال ببرم. آخه علم همون چیزی بوده که بارها تغییر کرده و بارها مفاهیم خودش رو از نو بنیان گذاشته. و از طرفی تجربه همون چیزیه که بارها خطرات رو گوشزد کرده و تونسته از به وقوع پیوستنشون جلوگیری کنه. ولی باز به خودم می­گفتم علم هر روز پیشرفت کرده و تجربه بارها مقهور اون شده. باز میگفتم اعتدال! تلفیق علم و تجربه... به اینجای فکرهام که می­رسم خودم خوب متوجه می­شم که دارم همه چیز رو قاطی می­کنم. می­دونم که می­دونم خرافه غلطه. اما درک نمی کنم که مرز خرافه و اعتقاد چیه. تو چی فکر می­کنی؟ آیا زندگی که دوسش داریم ارزش این رو داره که...؟